Araf..
Ürpertiyor o tanıdık his tüm kemiklerimi. Her seferinde mağlup oluyorum içimdeki savaşta, saklayamıyorum artık ne gönlümün ne de gözlerimin yorgunluğunu, göz kapaklarımda sanki tüm dünyanın yükü. Kalbim birden bire sızlıyor, nefesimi kesiyor hissettiklerim acı boşluğuna dökülüyor tüm gözyaşlarımla.. Ağlayamıyorum, ağlasam da gözyaşlarım yanaklarıma değil yüreğimdeki o koca boşluğa doluyor ve sızıyor çatlaklarından. “Dur” diyemiyorum düşüncelerime, kalbimin ritmini bozan, beni her gün öldürmekten de beter eden bu düşüncelere, hislere sesimi çıkartamıyorum. Yardım çığlıkları attığımı zannederken ben, çığlıklarım bir fısıltıymış meğer. O kadar üşüyorum ki, her zerrem titriyor soğuktan oysa yıllardır yediğim yalnızlık kırbacına alıştı sanmıştım ruhum.. Arafta kalmışım ben, ölümle yaşam gibi, bir ipin üzerinde daha ayakta bile duramıyorken akrobasi yapmamı bekliyor hayat.. Bazı izler bedenden geçip gitse de hafızadaki izleri geçmiyor, acıyarak ve tiksinerek bakıyorum bileklerime...