Bileklerde Yıldız Öpücükleri

 Nasıl bir his olduğunu çözemiyorum, garip bir şey.. ne açıklayabiliyorum ne de anlayabiliyorum.

O kadar zor ve karmaşık ki, bazen canımdan parçalar kopuyormuşcasına acı çekerken, bazı günler ise hiçbir şey hissetmiyorum.

Bu dert, bu tasa hiç olmamış, bir daha hiç olmayacakmış gibi hissediyorum..

“Bu defa kurtuldum, sıyrıldım o karanlıktan artık ışığımı buldum, tamamen kurtuldum, özgürüm!”

Diyorum.. seviniyorum, ah ne ahmakça ama her defasında kanıyorum!

 Ve inanır mısınız sayın okurlar.. bu düşünce sadece bir kaç gün.. en fazla bir kaç hafta sürüyor.

Sonrasında yine aynı his, aynı düşünceler, aynı boşluk..

Kalabalığın içinde yalnızlık.

Bu defa gittiğini sandığın ama aslında hiç gitmeyen kendine zarar verme istekleri, anlatamama, anlaşılmama ve karanlık dostlarım… ürkütücü, soğuk bir karanlık, acı bir yalnızlık.

Telafisi edilemeyecek yaşların, günlerin böylece heba olup gitmesi canımı yakıyor dostlar..

Anlatamamak neden kızdırıyor beni, henüz ben bile anlayamıyorken beni?

 Hiç beklemediğim anda gelen güzellikler bile korkutuyor artık beni, kendimi tanıyamaz oldum, canım çok yanıyor..

Dillendirmeye korktuğum, korkunç bir özlem var içimde, tekrar tekrar yeşeren ve artık hissetmek istemediğim..

En büyük korkularımdan birisi haline geldi beni seven, beklentiler içinde bulunan insanları yarı yolda bırakmak.

Bırakıp gitmek başka diyarlara, iyi birisi olabileceğim bir dünyaya..

 Önceden tek istediğim öldüğümde iyi bir insan, iyi bir şair olarak anılmak, hatırlanmaktı.

Şimdi ise sadece hayatta kalabilmeyi, kimseyi yarı yolda bırakmamayı ve yaşayabilmeyi diliyorum.

Çok yorgunum sevgili okurlar, çok yorgun aciz ve yaralıyım. Umudum gittikçe tükeniyor, kalemim gittikçe güçsüzleşiyor. Kendimi tanıyamıyorum, hiçbir yere ait hissetmiyorum, hissedemiyorum.

Gözlerimden yaş akmıyor ama yüreğim paramparça oluyor ve ben kırıklarını toplayamıyorun, gücüm yetmiyor.. tuzla buz olmuş gönlümde barınamıyor, yeşeremiyor hiçbir çiçek..

Yerle bir ediyorum tüm güzellikleri, belki artık güzel olan hiçbir şeyi haketmiyorumdur, sonsuza dek mutsuz olmam gerekiyordur.

Şimdi yazmak bile rahatlatmıyor artık beni,

Ne yapmalı?

Belki de bir gün yıldızlar tekrardan öper bileklerimden, belki o zaman ancak özgür ve iyi olur benim aciz aptal yüreğim..

Bu satırları okuyan herkesi tüm sevgimle kucaklıyor, şimdilik veda ediyorum..